Toen ik in 1988 aan de studie Theologie en de priesteropleiding begon had ik daar hooggestemde ideeen over: een man van God zijn, de ‘alter christus’, hij die de sacramenten bedient, degene die God bij de mensen brengt en mensen bij God, 24/7 in dienst van de kerk…. én ongehuwd omwille van het rijk der hemelen.

 

Inmiddels zijn die ideeen behoorlijk getempert en ben ik letterlijk en figuurlijk meerdere malen op m’n b…. gegaan omdat ik dacht 24/7 dienstbaar te moeten zijn.  Ik ben net als jij, kind van m’n ouders – als zij iets van de Eeuwige hebben, dan zit ik goed.  Ik ben Jezus niet, ook niet in de Eucharistieviering, voltrek niets, Hij is door ons heen, wij zijn Zijn Lichaam… uitkijken geblazen dus dat ik niet tussen Jezus en jou in kom te staan.  

De sacramenten, die wonderlijk heilzame tekenen vieren we samen.  En God… die heeft mij niet nodig om bij jou te komen – Zijn Geest waait waarheen zij/hij wil, ik kan er hoogstens over vertellen hoe ik de Eeuwige ervaar… de Liefdevolle…  

Precies dát, liefde-volle – dat zou ik willen zijn.. iemand die geborgenheid ontvangt en biedt, aan een, aan velen….. 

 

Is dat priester zijn ?....   neen… dat is mezelf zijn…zo geef ik het priesterschap gezicht.

 

Het koste me best moeite om dit verhaal zo op te schrijven, vele woorden en gedachten gingen hier aan vooraf en steeds was het niet genoeg. Maar nu lijkt het er wel wat op. 

Ik wil het graag vieren, die 25 jaar, want er is veel gebeurd, heel veel. En we gáán het ook vieren….2 keer zelfs en wel op woensdag 10 juni aanstaande in kleine kring i.v.m. alle bescherm voorschriften en hopelijk op  5 en 6 juni 2021 met alles d’r op en d’r aan en met jou / jullie / u…..erbij, want dan mag ik wel priester zijn, zonder jullie stelt het niets voor.

 

groeten van mij..

 

N.