Van pastoor Nico

De laatste inspectie van De Goorn en omstreken door een kleurrijk medewerker van de goed heiligman voordat de intocht kan plaatsvinden. Ondanks alle beperkingen van onze tijd en meningen in onze samenleving m.b.t. de kleurrijkheid van Piet gaat het feest dan toch weer beginnen. “Vol verwachting klopt ons hart….” Wat gaat het feest van st. Nicolaas dit jaar weer brengen?

Juist in deze periode waarin we zo uitzien naar elkaars nabijheid kunnen we door middel van een cadeautje, een rijm, een verrassing wat grenzen doorbreken…. “Vol verwachting klopt ons hart.” Inderdaad, want de berichtgeving rondom vaccinatie ter bestrijding van het coronavirus stemt hoopvol…. en wie weet dat we de komende tijd wat meer ‘ruimte’ mogen nemen om elkaar te zien en te spreken…

“Vol verwachting klopt ons hart..- klopt mijn hart….” in de hoop dat na de periode van moeten aanmelden voor een viering en vieren met 30 mensen er meer mensen samen mogen komen en je niet meer de hobbel hoeft te nemen van het ‘opgeven’…

En dan na het feest van mijn patroon volgt de Advent en mogen we met nog meer verwachting uitzien….. Uitzien naar? Ik zie niet uit naar Kerstmis en al het ‘feestgedruis’ want voor velen is het dit jaar geen feestje.

Ik zie uit naar hoe Jezus in mijn leven ‘geboren’ wordt. Hoe hij dagelijks in m’n doen en laten zichtbaar is – hoe Hij vlees en bloed wordt in mijn leven….. Tegelijk nodigt Hij mij uit om te zien hoe ik steeds meer mens word, mens naar het beeld en de gelijkenis van de Ene…

Zo gezien is kerstmis eigenlijk het feest van ‘menswording’ en daar heb je de ander, daar heb ik jou, lezer bij nodig en jij mij. 4 weken lang duurt de Advent. De tijd van uitkijken naar, van verwachtingsvol uitzien naar dat mensworden…. Neem die tijd, doe het jezelf cadeau.

Ga naar de diensten in de kerk, zoek te stilte op de vrijdagavond, doe mee met de adventsactie, steek thuis elke dag ’n kaars aan bij het eten, elke week ’n kaars erbij…. tot er 4 kaarsen branden en jij in dat licht mag zien hoe je mens bent.....

Pastoor Nico.

OP DE PEDALEN….

 

Terwijl velen in mijn omgeving vakantie hebben gaat het werk in de parochie gewoon door en hoe !!….Veel overledenen in deze weken (nu ik dit schrijf op 16 augustus) en de afgelopen maanden. Een paar van hen zijn aan de gevolgen van covid19 overleden- hun uitvaart is zonder enige kerkelijke invulling voorbij gegaan. Voor de veiligheid heel snel verzorgd – weggehaald – vaak een crematie met alleen directe naasten. Wat een droefenis…. Er waren uitvaarten van mensen die echt van eenzaamheid en wanhoop zijn overleden – want wanneer houdt die opsluiting op in je kamertje van het verzorgingshuis op ? Ten hemel schreiend was dat. Er waren er die de datum van 1 juli hebben afgewacht om te overlijden omdat ze wisten dat we vanaf die datum 100 mensen in de kerk mochten hebben…heel bizar… Later kregen we de mogelijkheid om met de nodige voorschriften de grens van de 100 los te laten en zat de kerk vol, dat wil zeggen, op de 1 ½ meter maatregel. Velen hebben voordat ze kwamen te overlijden het sacrament van de ziekenzalving ontvangen of de laatste communie – steeds weer momenten van intens geloof, maar ook vaak momenten van intens verdriet, vooral als kinderen en kleinkinderen achter een raam moesten staan om te zien hoe hun familielid de ziekenzalving ontving. Je wilt zo graag haar de handen op leggen en ’t mag niet. Na één zo’n ziekenzalving ben ik thuis gekomen en heb het mondkapje aan het kruis gehangen…. Terugkijkend naar al die momenten zie ik hoe belangrijk mensen het vinden dat de kerk er dan is – dat er pastorale zorg is – dat God er is. Samen met Anne-Marie, Bert en Álvaro hebben we op vaak hele creatieve manieren de pastorale zorg vorm gegeven, mochten we een stukje meegaan in het leven van mensen, werden we deelgenoot van de liefde van ouders voor hun kinderen en kinderen voor hun ouders, of tantes en omes…

Lees meer...

TUSSEN WIJDING EN ZILVER

Elke week op donderdag maak ik 1 pakje open van de 52 die me op 10 juni gegeven zijn vanwege m’n zilveren priesterjubileum. Allemaal presentjes die er een soort van jubeljaar van maken. Wat ik dan krijg ??? Ik noem er een paar….en al die dingen zijn voorzien van een korte tekst. ‘De eenzame rijder…’ : sokken met daarop een fietser. ‘Om genoeg energie…’ een setje batterijen… en zo zijn er nog veel meer, kom je op m’n werkkamer zie je de manden met cadeautjes staan. Ook hangen daar de kaarten, de vele kaarten en brieven – ik kan het nog steeds niet echt geloven wat er allemaal in geschreven staat… zo veel en zo lief !!!

Elke dag voel ik me dankbaar – en wil jullie dan ook van harte dank zeggen voor zoveel goeds, zoveel aandacht…. Ik hoop dat pastor Bert hetzelfde ten deel mag vallen wanneer hij op 31 Oktober de priesterwijding ontvangen in de grote Kapel van het bedevaart soort O.L.V. ter Nood in Heiloo. Op zondag 1 november zal hij z’n eerste Eucharistieviering voorgaan waarin wij als pastores van de regio zullen assisteren. Hoe bijzonder is het dat wij in onze regio wederom een eerste mis meemaken !!!!!

Wanneer de ontwikkelingen rondom covid19 het toelaten willen we in het late najaar of voorjaar nog iets organiseren rondom de wijding en het zilveren feest… u zult daarover later meer lezen.

met vriendelijke groeten het pastores team.