Op 15 december werd hij na een eucharistie in de Dominicuskerk in Nijmegen begraven op het kerkhof van de Dominicanen achter het voormalige Augustinusklooster. Dat had nog wat voeten in de aarde, want toen de rouwstoet bij de begraafplaats aan kwam bleek het hek nog op slot te zijn en bleken de dragers bij een andere begraafplaats in Nijmegen te staan. Gerard zou dat zeker humoristisch hebben gevonden en kenmerkend hebben gezegd: “gewoon doen alsof dat erbij hoort”.
Op 17 september 1958 trad Gerard in bij de Dominicanen in het klooster in Huissen. Op 18 september 1962 deed legde hij zijn grote professie af en op 22 juli 1965 werd hij tot priester gewijd door bisschop Bekkers. Hij volgde zijn opleiding in Nijmegen, Zwolle en Ierland. Hij was kapelaan in Huissen en later in Tiel. Vanaf 1980 was hij pastoor in Tiel. Na een moeilijke periode daar, begon hij om zich heen te kijken en…. kwam in 1986 samen met de paters Frits Eijbersen en Hans Kelderman naar De Goorn. Hier kon hij zijn vernieuwende ideeën een plek geven In De Goorn waren toen al wat vernieuwingen ingezet maar met de komst van de nieuwe pastores ging dat heel snel: nieuwe koren, Zes…Een, een bijbelcursus, de komst van lekenvoorgangers, de Antonianen, parochianen die voorgingen bij uitvaarten, de vier hoofdwerkgroepen, de bouw van de dagkapel en allerlei projecten werden opgezet. Projecten waarbij we leerden en met elkaar in gesprek gingen. Juist en vooral, omdat het om parochianen ging, stond steeds voorop: Mensen, jullie moeten het vooral zelf doen. Pater Frits vertrok na enkele jaren, maar Gerard bleef vol energie organiseren en mensen op de been brengen. Hij was daarnaast een begenadigd predikant en zanger, kok en gezelligheidsmens. Bij zijn uitvaart haalden meerdere familieleden van hem herinneringen op hoe hun keuken in een slagveld was veranderd als oom Gerard kwam koken.
Gerard had geen microfoon nodig. Toen een keer in de sporthal een evenement aan de gang was dat stoorde op de geluidsinstallatie van de kerk zette hij die gewoon uit en met zijn bulderstem kon hij zonder probleem zich verstaanbaar maken in de kerk. Eigenzinnig stond pater Gerard tegenover het behoudende bisdom en over hoe pastoraat in de
toekomst vorm moest krijgen. Moeite had Gerard met het individuele pastoraat; hij organiseerde het wèl en daar lag dan weer zijn kracht. Zijn laatste grote klus was het vieren van het 375 jarige verbintenis van de Dominicanen met De Goorn met het boek “Dat gekke volk daar”. Gerard Braks heeft ons de Dominicaanse wijsheid nagelaten, samengevat in de
woorden: “Wat goed is voor hier, is belangrijker dan wat mag."
Blijvend is onze parochie hem dank verschuldigd. Hij ruste in vrede…..
